Presentatie SAMEN_SOLO transat6.50 '11 Gepost op 5 February 2012 door christa · Post een reactie

KLIK HIER voor meer informatie over een presentatie van SAMEN_SOLO
Ysbrand Endt & Christa ten Brinke

KLIK HIER voor meer informatie over een presentatie van SAMEN_SOLO
Wij danken onze partners voor 2011, waarin onze droom werkelijkheid werd!
Wij danken onze familie, vrienden supporters voor 2011, voor het geloof en vertrouwen in ons projekt.
Voor ons was 2011 een SUPER JAAR!!!
Wij wensen iedereen een bijzonder mooi 2012! Met veel gezonde zeelucht.
De website is weer even online!!!
The website is for a moment back online
Le retour de site
klik hier / click ici la Charente-Maritime/ Bahia - Transat 650 2011
Thanks to Riepko
… en na deze douane keuring officieel op Europese bodem; Lorient. En 'Skippy', de Australische Proto 797 van Scott Cavanough, is inmiddels aangespoeld in Brazilie.
Na de aanvaring met een container schip, (Scott verliet hierdoor noodgedwongen zijn boot) heeft de 797 op eigen houtje z'on 1000mijl afgelegd.
Onzinkbaar noemen we dat bij Classe Mini… http://www.diarioonline.com.br/noticia- … frica.html
Uitzending gemist? Luister hier radio (1e item, na 'Ramses' van Zeilstra)
Spijkers met Koppen, zaterdag 10 december 2011
12.00−14.00 uur, Radio 2 vanuit café The Florin in Utrecht
Presentatie: Felix Meurders en Dolf Jansen.
(Iedereen is van harte welkom!! Toegang gratis. dit zegt Spijkers met Koppen website, hoor! via radio luisteren is stuk praktischer was toch ook ooit de bedoeling van de radio?!)
Met oa; @Samen_Solo
Optreden: Zijlstra
@Samen_Solo geïnterviewd door Portugees filmteam vanaf Madera na de 1e etappe. interview SamenSolo klik hier "Chris = power & van Ys sprongen de tranen in onze ogen" zei de filmploeg, en nu begrijp ik pas waarom.
Ysbrand en Christa zijn weer terug in Nederland. De foto's zijn te zien op de foto site!
Gepost door Riepko
De boten zijn inmiddels onderweg. Chris en Ysbrand brengen vannacht hun laatste nacht door in Brazilië.
Raar genoeg had ik er vannacht weer een slapeloze nacht van. Tussen de dromen door dan. Ik heb de hele aankomst bij elkaar gedroomd. Ze kwamen niet met het vliegtuig, maar 'gewoon' met hun 6.50-schuitjes. Het deed me erg denken aan de aankomst van Sinterklaas. Er waren honderden mensen op de been om die twee helden binnen te halen. De Dijk (let op de naam en de zanger woont recht tegenover ons, gescheiden door een paar honderd meter IJ-water) was er ook om het geheel muzikaal in te kleuren. Plaats van aankomst was de Veenkade in Amsterdam. Hier vindt in de zomer altijd de regatta plaats voor catamarans in de iShares cup. Mijn brein heeft behoorlijk wat associaties gemaakt vannacht.
Maar het gaat gebeuren, morgen om 18.05 uur Nederlandse tijd landen ze (vanaf Lissabon-reizend) op Schiphol. En kunnen we ze eindelijk in onze armen sluiten. Je kunt ze live verwelkomen of in een reactie op dit bericht. Ze zullen wat warmte nodig hebben met deze temperatuur en nu de eerste opwinding van het slagen van de race voorbij is.
Speciaal voor het Samen Solo duo heeft Schiphol deze week de eerste spandoekenautomaat geplaatst!
PS: ik wil iedereen bedanken voor de enthousiaste reacties op mijn gedachtenspinsels. Wie weet wordt dit vervolgd, in welke vorm dan ook. Voor nu is het even genoeg, ik ga mijn aandacht richten op mijn gezin, werk en studie. Ook ik ben ontdekkingsreiziger, maar houd meestal wel droge voeten…
Zo te zien wordt dat een vlieg project!
Er zijn nieuwe foto's op de site geplaatst van het vertrek uit Madeira.
Benieuwd hoe deze gestrande mini werd gered.…? Kijk dan snel dit filmpje:
Vandaag is de laatste deelnemer van de race binnen gekomen. Sergio Frattaruolo. De Italiaanse solozeiler heeft ook een zeer zware race, met veel pech volbracht.
Daarom hier een groot applaus voor SERGIO FRATTARUOLO met zijn Bologna in Oceano nr. 769.
Gepost door Riepko
Amsterdam / Salvador de Bahia, 10 november 2011 – Woensdagavond 23.30 (plaatselijke tijd) kwam Christa ten Brinke met haar boot ‘Ran of the North Sea’, onder luid gejuich van haar man Ysbrand Endt, medezeilers en vrienden, aan in Bahia nadat zij eerder deze week een stop moest maken in Aracaju voor noodreparaties.
Christa: ‘ Mijn binnenkomst is niet te beschrijven. Ik had per sms contact met Ysbrand. Hij vertelde mij dat er heel veel mensen op mij stonden te wachten. Ik dacht dat hij overdreef maar zo’n 100 meter van de finish hoorde ik vele tientallen mensen heel hard “Christa, Christa, Christa” schreeuwen.’
‘Eenmaal aangekomen had ik geen grip meer op de situatie. Ik ben samen met Ysbrand traditiegetrouw het water in gesprongen en werd daarna warm onthaald op de steiger. Een ongelooflijk gevoel, die warmte en liefde na zolang alleen vechten. Iedereen noemde mij de held van de Transat.’
Vertrek vanuit Aracaju
Na 2 dagen reparaties aan haar boot in de haven van Aracaju, zo’n 180 mijl ten noorden van Bahia, kon Christa haar avontuur weer voortzetten. ‘ Ik wilde heel graag door maar ik wist niet of ik het kon. Ik moest opnieuw vertrouwen krijgen in de boot en Ysbrand weer achterlaten. Ik had nog 180 mijl te gaan, ik wilde dit zo graag zelf afmaken. Door een vissersbootje met Ysbrand aan boord ben ik tussen de zandbanken door de haven uit gesleept. Ik had met Ysbrand afgesproken dat, wanneer hij vanaf het vissersbootje in het water zou springen, ik moest gaan. Hij sprong! Ysbrand had alle vertrouwen in mij dat ik dit zou kunnen. Dat moment was heel heftig, maar ik was weer op weg naar Bahia om mijn race af te maken. Het alleen zijn op de boot voelde ook wel weer fijn en vertrouwd, samen zijn we één.’
Heftige nacht gevolgd door mooie ochtend
Het was een heftige nacht langs slecht verlichte olieplatformen waarin Christa haar vertrouwen moest terugwinnen. Toen ze langs de plek kwam waar het eerder mis ging, meldde Christa zich via de marifoon bij het platform waar ze eerder contact mee had. Christa, lachend: ‘ ze waren erg verbaasd me weer te horen en vroegen zich af wat ik ging doen! Toen ik antwoordde dat ik mijn race ging vervolgen, maakten ze een diepe buiging en vertelden me dat ik hen altijd mocht oproepen. Ik heb naar hen geroepen dat dat hopelijk nog wel even duurt!’
Woensdagochtend was een prachtige ochtend, waarin de kunstenares in Christa zich roerde: ‘ Ik had de iPod van Ysbrand op met harde muziek en heb mijn boot ondergetekend. Ik heb echt genoten, hier heb ik het allemaal voor gedaan!’
Spijt
Christa, die inmiddels een groot stuk vertrouwen weer terug heeft ,vertelt: ‘ Ik heb veel materiaalpech gehad maar ik weet dat ik hier niks aan kan doen en het niks met mij te maken heeft. Wel weet ik nu dat ik zelfstandig een heleboel kan oplossen’.
Op de vraag of ze spijt heeft dat ze niet direct is doorgevaren naar Bahia, antwoordt Christa: ‘ Ik heb er vaak over nagedacht, maar spijt heb ik niet. Ik weet zeker dat als ik was doorgevaren, mijn mast het niet had gehouden’.
Officiële finish
Het is nog onduidelijk of Christa volgens het reglement officieel is gefinisht. Volgens medezeilers is dit wel het geval; het is nu wachten op een officiële bevestiging van de organisatie, wat enige tijd kan duren. Christa begrijpt dat de organisatie zich aan bepaalde regels moet houden maar het zou een mooie bekroning zijn voor al het harde werk.
Nog een keer Samen Solo of nooit meer?
‘Het was een zware race, zeker om “samen solo” te doen. De wetenschap dat je allebei in het zelfde schuitje zit, is zowel in de voorbereiding als tijdens de race erg heftig. Het is moeilijk om elkaar te supporten. Het was een race met hoge pieken maar ook hele diepe dalen. Maar het was een geweldige ervaring, onze droom, en ik had niet anders gewild’!
‘Of ik het nog een keer zou doen? Ik sluit voorlopig niks uit, daar is het ook nog te vroeg voor. Samen op één boot meedoen aan een race, daar zou ik zo voor tekenen’.
Christa sluit af: ‘De zee was boos, de hemel was woest. Alles leek een maat te groot voor vrouw en boot Ran of the North Sea. Alleen, maar ik vocht, de boot voer, de boot brak, maar samen hebben wij de overwinning!’
//einde
Fotograaf: Christophe Breschi
Lees meer
· Tags: Christa ten Brinke, mini transat, mini transat650, samen solo, Ysbrand en Christa
De laatste zeemijlen van Chris zijn werkelijk per kabellengte afgeteld. Vanuit de boot en vanaf de wal. Het was nog een pittig stuk met regen en veel wind. "Ik krijg geen mijl kado", zijn de woorden van Christa. Ergens rond 03.00 uur Nederlandse tijd zette ze voet aan wal. Deze keer was ze direct welkom!
Maar ze is er. Met de Ran of the North Sea en zonder vlechten. Later op de dag volgt er ongetwijfeld meer nieuws. En weten we of ze een waardige ontvangst heeft gekregen.
Volgens de laatste berichten had Chris vanmorgen 10.00 uur (Nederlandse tijd) nog 100 mijl voor de boeg. Ze is reuzeblij om weer 2 roeren en een stuurautomaat tot haar beschikking te hebben. Ik hoor haar inderdaad zingen: 'Don't worry about a thing…'
De verhalen zullen eenmaal in Bahia wel loskomen, maar één anekdote wil ik toch alvast delen. Nog op volle zee (oceaan) kwam Chris in contact met een cruiseschip. Ze had namelijk geen radio meer en was op zoek naar het weerbericht. Toen ze aan de mannen in de stuurhut vertelde wat ze aan het doen was, reageerden deze vol ongeloof. "En wat heb je voor comfort dan? Hoe slaap je, hoe kook je?" Waarop Chris antwoordde (op de droge manier die we van haar kennen): "Ik heb helemaal geen comfort." Het was even stil aan de andere kant, gevolgd door een daverende lachsalvo van de mannen in strak wit uniform in hun leren fauteuils in de stuurhut.
Wat nou comfort, twee roeren en een stuurautomaat, da's pas comfort!
Ik heb net Chris gezien, zonder vlechten! Ziet er pittig uit, precies de spirit die ze nu heeft! En het is besmettelijk, ik heb hem ook weer gevonden.
Lees meer
· Tags: Christa ten Brinke, mini transat, mini transat650, samen solo, Ysbrand en Christa
Amsterdam/Aracaju, 9 november 2011 – Na eerdere berichtgeving dat solozeilster Christa ten Brinke in de legendarische solozeilrace in het zicht van de finish haar mast had verloren, blijkt nu hoe taalbarrières, hectische omstandigheden en communiceren op grote afstanden kan leiden tot misverstanden: de mast staat nog en Christa zit weer in de race! Of ze volgens de regels nog officieel mag finishen is niet duidelijk, maar opgeven doet ze in ieder geval niet.
Christa vertelt: ‘Op 600 mijl voor de finish had ik al schade opgelopen aan een roer zodat mijn stuurautomaat niet meer werkte. Met touwtjes heb ik een soort automatische piloot gebouwd zodat ik toch een beetje slaap kon pakken. Maar met nog 100 mijl te gaan, ging het helemaal mis: tijdens de storm knapte het voorstagbeslag waardoor ook het risico bestond de mast te verliezen. Vanaf dat moment moest ik dus continu zelf varen. Ik kon geen slaap meer pakken, de wind werd alleen maar erger en kwam vanuit de verkeerde richting. Zonder roer en zonder voorstagbeslag maakte ik geen kans. Toen heb ik de rode knop ingedrukt, waarmee je aan de organisatie aangeeft dat je grote problemen hebt en assistentie nodig hebt. ‘
‘Ik had al 10 dagen met niemand meer contact gehad, dreef met 2 knopen richting de kust en was echt ongerust. De hulp vanuit de organisatie liet veel te lang op zich wachten. Toen heb ik op de AIS (radar) zitten kijken of er echt niemand in de buurt was en JA, daar was hij: de Maersk Etienne!
Deze tanker is 4 uur bij me blijven liggen en is gaan bellen met de organisatie. Door de taalverschillen is er onduidelijkheid ontstaan bij de organisatie. De Maersk heeft nooit gezegd dat ik mijn mast kwijt was: ze lagen immers naast me dus zagen dat ik hem nog had!’
Die taalverschillen deden ook haar levenspartner Ysbrand Endt veronderstellen dat Christa alleen nog de laatste mijlen naar Aracaju zou volbrengen, en dat de finish in Bahia niet meer haalbaar was. Later bleek dat ze de haven van Aracaju binnen is gesleept met de mast nog op de boot.
Weerzien in Aracaju
Ysbrand Endt was al in de haven van Aracaju toen Christa aankwam, maar werd niet toegelaten tot de werkhaven waar de boot van Christa lag. Uiteindelijk werd het dan toch duidelijk dat hij de man was van die gekke vrouw daar in dat kleine bootje, en mocht hij de haven in om Christa in z’n armen te sluiten.
Ysbrand: ‘ Toen ik haar zag, zat ze op een grote roestige zeesleper een meloentje te eten! De mannen aan boord waren echte rauwdouwers maar ze hebben ons zo warm onthaald! Tranen met tuiten hebben we gehuild; alle spanning, alle foute informatie die je krijgt, het ongeloof. Die gevoelens moeten we nu allemaal loslaten.’
In de haven van Aracaju is de boot gerepareerd, zodat Christa haar avontuur kan vervolgen. Ysbrand roept vol trots: ‘Christa gaat de race afmaken! Of ze de race officieel volgens de reglementen kan volbrengen is niet duidelijk, maar ze gaat hem in ieder geval voltooien!’
Met kort haar naar Bahia
Christa, die tijdens de race haar vlechten moest afknippen omdat het zilte zout er dreadlocks van had gemaakt, vervolgt:
“Ik heb besloten toch het laatste stuk te varen. Het is anders zo'n desillusie! Maar het was zoveel zwaarder dan ik had verwacht. Zeiltechnisch, maar ook Samen Solo. Er was zoveel verwarring, je denkt zoveel aan elkaar, het is zo zwaar! Op een nacht voeren we bij elkaar in de buurt en tijdens een storm, opeens, was ik Ysbrand verloren. Zo'n rotgevoel, bijna traumatisch. Nu weer samen, heel heel fijn”.
Christa is inmiddels vertrokken voor de laatste circa 180 mijl richting Bahia en wordt donderdag ochtend verwacht.
Lees meer
· Tags: Christa ten Brinke, minitran, minitransat, samen solo, Ysbrand en Christa, Ysbrand Endt, zeilen
Ze vaart weer! Gisteravond Nederlandse tijd is ze vol goede moed om 22.00 uur vertrokken. Vers eten aan boord. Uigerust in de Presidentiële suite. Schoon haar en lijf. Om eindelijk op de enige goede manier dit avontuur af te ronden.
Ysbrand vertelde dat ze met behulp van Braziliaanse zeilvrienden enkele onderdelen van de boot opnieuw hebben moeten laten maken en lassen. Er waren onderdelen kapot gegaan die Ysbrand in zijn hele zeilcarrière nog nooit had zien sneuvelen op zee. Christa en Ysbrand hebben dinsdag de boot samen dan ook uitgebreid getest.
De wind was bij vertrek vrij gunstig volgens Ysbrand, en hij verwacht dan ook dat Christa donderdag ochtend zal aankomen in Salvador de Bahia. Hij probeert haar tracker weer op de Transat site actief te krijgen. Zodat we haar die laatste mijlen ook kunnen volgen. Als dat niet lukt, volgen we haar in gedachten tot die voor haar zo belangrijke eindstreep.
Ter aanvulling bij Saskia's verhaal en om te illustreren waar ze nu liggen.
Hier wordt je niet echt blij van. Klik op de foto voor een uitvergroting.
wim en greet ten brinke zegt:
November 8th, 2011 at 12:07 am
Het laatste nieuws van Chris,die ik net gesproken heb, ze is weer vrij, zit met Ysbrand en Khan in het hotel waar ze de goedkoopste kamer wilden boeken,die was niet schoon en kwamen ze in de presidentele suite terecht! Nu de grote klapper: Chris gaat morgen zelf de boot overvaren naar Bahia!!!Ze hebben vandaag de nodige reparaties uitgevoerd,de boot over de weg vervoeren is geen optie daarvoor moeten zoveel formaliteiten gedaan worden,dus is besloten dat ze gaat, volgens haar kan ze het in 2 dagen doen, ze wil toch graag zelf over de finishlijn en met boot in Bahia aankomen. Ze was zeer enthousiast hoe ze door de mannen in quarantaine was behandeld er werd constant eten aangeboden, zelfs de agenten, die vanmiddag kwamen waren heel aardig. Chris heeft denk ik haar big smile weer te voorschijn getoverd en de mannen weer naar haar hand gezet. Ik heb gezegd dat haar trekker het niet meer deed, dat verbaasde haar want het lampje brandde nog, ze moet morgen eerst melden dat ze weer gaat varen, dus wie weet wordt de trekker weer geactiveerd en kunnen we het volgen, ik vind het klasse dat ze het doet,maar zit wel weer in de zenuwen. Het is en blijft een doorzetter,van wie zou ze dat toch hebben?? Welterusten allemaal, tomorrow is another day, keep your fingers crossed!!



Gepost door Riepko